​​وب‌سایت شخصی فرتورچین

Forturchin Personal Website

لوگو فرتورچین

جنگل‌های گردویی که سنجاب‌های فراموشکار می‌سازند

جنگل‌های گردویی که سنجا‌ب‌های فراموشکار می‌سازند

سنجاب‌های وحشی موجودات فراموشکاری هستند، آنها در بهار دانه‌‌های گردو را برای زمستان‌شان در زیر زمین مخفی می‌کنند، اما بعد جای آن را فراموش می‌کنند. به این ترتیب جنگل‌هایی را می‌سازند که میلیاردها دلار به اقتصاد کشورشان کمک می کند. این روزها که برای توجیه اهمیت موضوعی، باید توجیه عینی اقتصادی آن بیان شود، حرف زدن از محیط زیست و مراقبت از حیوانات بدون توجه به بعد اقتصادی آن، کاری فانتزی به نظر می‌رسد. نظر خیلی‌‌ها این است که با وجود افراد گرسنه و بی‌خانمان و بیکار در دنیا، نگرانی برای حیوانات وحشی در اولویت نیست. اما اگر همین حیوانات به ظاهر به درد نخور و فانتزی تولید ثروت کنند چه؟
دکتر گ. بیرن، پزشک بازنشسته ۷۷ ساله‌ای که محصول درختان گردوی سیاهش را جمع می‌کند، می‌گوید بیشتر این درخت‌‌های ۵۰ - ۴۰ ساله توسط سنجاب‌‌های فراموشکاری کاشته شده‌اند که گردوها را برای زمستان در زمین او دفن کرده ولی بعداً آن‌‌ها را در نیاورده‌اند. فقط در ایالت میسوری آمریکا، گردوی سیاه سالانه درآمدی به ارزش ۵ بیلیون دلار (معادل ۷۰ هزار میلیارد ریال) ایجاد می‌کند. بیشتر این درخت‌‌های وحشی، توسط سنجاب‌‌ها کاشته می‌شوند.
سنجاب‌‌ها خواب زمستانی ندارند و مجبورند از غذای ذخیره شده‌شان استفاده کنند. آن‌ها در زمستان برای حفظ دمای بدن‌شان بسیار کم تحرک می‌شوند و معمولاً به صورت گروهی در یک لانه کنار هم جمع می‌شوند. یک سنجاب ماده معمولاً میزبان چند سنجاب جوان‌تر در لانه خود است. غذای اصلی این حیوانات کوچک، مغز میوه درختان سخت چوب، مانند انواع گردو، فندق، بلوط و غیره است.
آن‌‌ها هنگام رسیدن میوه این درختان، تعداد زیادی از آنها را به عنوان آذوقه زمستان در زمین دفن می‌کنند. در بهار سال بعد تعدادی از این میوه‌‌ها که در زمستان خورده نشده‌اند، جوانه می‌زنند و بدین ترتیب جنگل همواره در حال زایش است. نکته جالب این است که سنجاب‌‌ها طبق غریزه، بهترین دانه‌‌ها را برای ذخیره کردن انتخاب می‌کنند و بنابراین احتمال رویش این دانه‌‌ها از بقیه بیشتر است. گفته می‌شود که بیشتر درختان سخت چوب آمریکای شمالی توسط این حیوانات کوچک کاشته شده‌اند. در ایران نیز این نظر وجود دارد که بیشتر درختان بلوط زاگرس توسط سنجاب‌‌ها کاشته شده‌اند.
توجه داشته باشید که میوه هیچ یک از این درختان در روی زمین و بیرون از خاک نمی‌تواند تبدیل به درخت شود. وقتی شرایط سخت کوهستانی مانند خاک کم عمق و شیب زمین را هم در نظر بگیریم، متوجه می‌شویم که درختانی که ما می‌بینیم، خود به خود در نیامده‌اند.
گرچه سنجاب‌‌ها می‌توانند برای کشاورزان یک آفت محسوب شوند، همچنان که خیلی‌‌ها آن‌‌ها را موش‌‌هایی با دم زیبا می‌دانند، اما وجود آن‌‌ها برای پایداری و حفظ طبیعت و جنگل‌‌ها و به تبع آن خاک و جلوگیری از سیل و دیگر بلایای طبیعی بسیار ضروری است و هیچ جایگزینی برای کاری که این حیوان کوچک در طبیعت انجام می‌دهد وجود ندارد.
آنها همچنین در چرخه غذایی جایگاه مهمی دارند و غذای اصلی پرندگان شکاری و گوشتخوار را تشکیل می‌دهند. با کم شدن تعداد این جوندگان، تعداد پرندگانی چون شاهین هم کم می‌شود. این پرندگان نقش مهمی در تعادل محیط زیست دارند. عمر سنجاب‌‌ها معمولا ۷ سال برای جنس نر تا ۹ سال برای جنس ماده آن متغیر است. سنجاب‌‌های در بند، معمولاً عمر خیلی کوتاهی دارند و به هیچ وجه در این شرایط تولید مثل نمی‌کنند. در حالی که در طبیعت و در آزادی، سالی ۲ بار بچه‌دار می‌شوند و هر بار ۲ تا ۳ بچه سنجاب به دنیا می‌آورند. بچه سنجاب‌‌ها در ابتدای بهار و پاییز به دنیا می‌آیند. آن‌‌ها تا ۵۰ روز به مادر خود وابسته هستند و بعد از آن مستقل می‌شوند. یک سنجاب مادر، در هنگام بارداری و شیردهی تا ۳ برابر حالت عادی غذا می‌خورد.
بن‌مایه: دیده‌بان حقوق حیوانات (http://arw.ir)

۵
از ۵
۱ مشارکت کننده