​​وب‌سایت شخصی فرتورچین

Forturchin Personal Website

لوگو فرتورچین

ماهرترین بامبوباف کشور ساکن لاهیجان است

ماهرترین بامبوباف کشور ساکن لاهیجان است

چشم‌ها را کم‌سو می‌کند و مهره‌های کمر را می‌ساید. ساعت‌ها نشستن پای بامبو، صبر و انگیزه‌ زیادی می‌طلبد. قلاب، رنده و قیچی ابزار است و آنچه یک بامبوباف را متمایز می‌کند، دستان هنرمند و ذهن خلاق او است.
محمدکاظم نوروزی، پیرترین هنرمند بامبوباف کشور که ساکن لاهیجان است در گفتگو با خبرنگار «لاهیجان»، ازاین هنر اصیل، سنتی، پردرآمد و البته فراموش شده که خاستگاه آن استان گیلان و شهرستان لاهیجان است گلایه‌ها کرد.
“حدود چهل سال است که به این کار مشغول هستم و همزمان در حال آموزش به هنرجویانی هستم که علاقه‌مند به بامبوبافی هستند تا بتوانم در زنده نگه داشتن این هنر بومی-محلی موثرباشم. اگر بخواهیم به عنوان یک شغل به این هنر نگاه کنیم، کار نسبتا خوبی است و زندگی خود را می‌توانم با آن بگردانم. در حال حاضر فکر می‌کنم پیرترین بامبوباف کشور هستم؛ البته برخی از کارآموزانم هم اکنون این کار را انجام می‌دهند، ولی هم سن و سال‌های من کسی را نمی‌شناسم که بامبوبافی کند. در روستای لیالستان کارگاه ساخت و آموزش بامبوبافی دارم. درحد توان خود سعی کردم این هنر و صنعت قدیمی و اصیل ایران را با آموزش هنرجویان زنده نگه دارم.”

ماهرترین بامبوباف کشور ساکن لاهیجان است

بامبو یا نی هندی نوعی خیزران است که طبق اسناد موجود، اولین بار همراه با تخم چای توسط کاشف السلطنه به ایران آورده شد. به اعتقاد عده‌ای، صنعت بامبو بافی با آمدن استاد ولتری از چین به لاهیجان، شروع گشته و با کمک استادکاران ایرانی که شاگردان وی بوده‌اند رشد و تکامل یافت.
بامبوبافی یکی از صنایع دستی در لاهیجان است که مواد اولیه از نی خیزران به‌دست می‌آید. شروع کار بامبوبافی از حدود یک‌صد سال پیش با کشت چای در گیلان رواج یافت و مهم‌ترین مرکز تولید آن لاهیجان به ویژه منطقه لیالستان است. بامبو در مرداب‌ها و اطراف رودخانه‌های لاهیجان که بسیار مرطوب است، می‌روید و محصولات آن هم جنبه تزیینی و هم کاربردی دارد.

ماهرترین بامبوباف کشور ساکن لاهیجان است

طول گیاه بامبو گاه تا حدود ۱۰ متری نیز می‌رسد، بامبو یا «نی خیزران»، گیاهی است خودرو، ولی چون محصول خودرو کافی نیست، توسط روستائیان کشت می‌شود و در کاغذسازی و نیز تهیه‌ی مواد غذایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. تولید سالانه‌ی بامبو در جهان بالغ بر ۱۰ میلیون تن است که قسمت اعظم آن از نیمکره‌ی شرقی زمین به‌دست می‌آید.
نی خیزران یا بامبو را بعد از خشک کردن به اندازه‌های موردنیاز برش می‌دهند. سپس مفصلی و دیافراگم آن را با کارد مخصوص صاف کرده، برجستگی‌ها و لبه‌های تیز را از بین می‌برند و بعد قطر آن را به اندازه‌های مورد نظر تقسیم کرده و به وسیله‌ی کارد از طول آن را برش می‌دهند. در این مرحله بامبو را در آب می‌خیسانند و آن را نرم کرده به پهنای مورد نظر در می‌آورند و ضخامت آن را نیز به اندازه‌ی ضخامت زهوار مورد نیاز کالایی که می‌باید تولید شود می‌رسانند. بدین ترتیب بامبو آماده‌ی بافتن می‌شود .
ابزار کار:
۱- ماشین: با این دستگاه عرض تمام تورها یکسان می‌شود .
۲-. رنده: جهت صاف کردن و از بین بردن پرزهای رشته‌ها
۳-. داس: برای رشته رشته کردن قطعات بامبو
۴- اره آهن بر: برای بریدن بامبو
۵- سوزن: برای ردیف کردن بافت
۶- چاقو: برای ایجاد شکافی جهت بستن حلقه به وسیله سیم یا مفتول فلزی
۷- انبردست یا سیم چین
۸- قیچی باغبانی
۹- سنگ صیقل (تیز کن): برای صیقل دادن و تیز کردن رنده
۱۰- پارچه کوچک و ظرف آب
۱۱- تعدادی نوار چرمی کوچک
بافت‌های خورشیدی، بافت ستاره‌ای و بافت تلفیقی انواع بافت بامبو می‌باشد.

ماهرترین بامبوباف کشور ساکن لاهیجان است

انواع تولیدات بامبو:
انواع شکلات‌خوری، سبدهای سبزی و میوه‌خوری و نان، قاب‌های عکس، پایه‌های آباژور، جای سوزنی و سبدهای درب‌پوش‌دار، انواع لوستر، سرویس‌های میوه‌خوری، کلاهک آباژور و صندلی.
عکس: سید محمد کیایی
بن‌مایه: لاهیجان (http://www.lahidjan.com)

۵
از ۵
۳ مشارکت کننده