​​وب‌سایت شخصی فرتورچین

Forturchin Personal Website

لوگو فرتورچین

گربه‌ای به نام زشت

گربه‌ای به نام زشت

گاهی این جمله رو می‌شنویم: «هیچ کتابی رو از روی جلدش قضاوت نکن». شاید این جمله اون قدر برامون تکرار شده که معناش در ذهن‌مون رنگ باخته. ولی این جمله حامل پیامی ارزشمنده که همه نیاز داریم باهاش زندگی کنیم، چرا که با قضاوت از روی ظاهر دیگران، از تجربه‌ی دوستی‌ها و عشق‌هایی بی‌مانند بی‌بهره می‌مونیم. مثالی برای این پیام، زندگی گربه‌ای به نام «زشت» بود. گربه‌ای که تمام عمرش به دنبال محبت گشت امّا دیگران اشتباه فهمیده بودندش.
همه‌ی کسانی که در آپارتمان من زندگی می‌کردند «زشت» رو می‌شناختند. زشت، گربه‌ی نر محله بود که سه چیز رو تو این دنیا دوست داشت: جنگیدن، حفره‌ای خوردن زباله‌ها، و البته عشق. ترکیب این سه تا روی زندگی خیابونیش تاثیر می‌گذاشت. مثلاً فقط یک چشم داشت و جای چشم دیگه‌اش یه حفره بود، یکی از گوش‌هاش رو از دست داده بود و یکی از پاهاش هم شکسته و بدجوری جوش خورده بود، طوری‌که انگار همیشه می‌خواست دور بزنه.
«زشت» یک گربه‌ی خاکستری راه راه بود، ولی زخم‌های قدیمی که سر، گردن و شونه‌هاش رو پوشونده بودن، نمی‌گذاشت کسی بفهمه این گربه قبلاً چه شکلی بوده. هر کس که می‌دیدش واکنش یکسانی نشون می‌داد: «این گربه چقدر زشته!». هیچ کس به بچه‌هاش اجازه نمی‌داد بهش دست بزنن، بزرگ‌ترها بهش سنگ می‌زدند، یا با شلنگ آب روش نشونه می‌رفتن، اگه سعی می‌کرد وارد خونه‌ای بشه با لگد پرتش می‌کردن بیرون و اگه مقاومت می‌کرد، در رو روی پنجه‌هاش که لای در گذاشته بود می‌بستن.
«زشت» در مقابل این کارها، همیشه یک واکنش نشون می‌داد: اگه با شلنگ آب، روش آب می‌پاشیدند، همونجا می‌ایستاد و خیسِ خیس می‌شد، تا وقتی که آدم‌ها خسته می‌شدن و دست از این کار برمی‌داشتن. اگه بهش سنگ پرتاب می‌کردی، بدن دراز و باریکش رو دور پاهات حلقه می‌کرد و می‌بخشیدت. هر وقت بچه‌ها رو می‌دید مشتاقانه میو میو می‌کرد و به سمتشون می‌دوید، و به امید گرفتن محبت، دستاشون رو با سرش نوازش می‌کرد. اگه برش می‌داشتی، بی‌درنگ شروع می‌کرد به مکیدن لباست، گوشواره‌هات، یا هر چیزی که پیدا می‌کرد.
یک روز «زشت» رفت تا محبتش رو به سگ‌های همسایه ابراز کنه، ولی واکنش اون‌ها محبت نبود و «زشت» به طرز بدی از اون‌ها صدمه دید. من که از آپارتمانم صدای فریادهاش رو می‌شنیدم، تلاش کردم خودم رو بهش برسونم و نجاتش بدم. وقتی رسیدم، روی زمین افتاده بود. به نظر می‌اومد زندگی غم‌انگیزش تقریبا به پایان رسیده. پاهای عقب و کمرش به طرز دردناکی پیچ خورده بودند و پارگی عمیقی روی خط سفید موهاش که به سمت جلوی بدنش می‌رفت، افتاده بود. وقتی بلندش کردم و برش داشتم، می‌تونستم صدای خس خس دردناک و نفس نفس زدنش رو بشنوم، می‌تونستم تقلا کردنش رو حس کنم. شاید بغل کردنش درد زیادی بهش وارد می‌کرد.
بعد، احساس آشنای مکیده شدن روی گوشم حس کردم «زشت» با اون همه درد و عذاب و در حالی که به وضوح داشت می‌مُرد، سعی می‌کرد گوشم رو بمکه. به خودم نزدیک‌ترش کردم و اون سرش رو به کف دستم مالید. اون یه دونه چشم طلایی‌شو رو به صورت من چرخوند و تونستم صدای خرخر رضایت‌بخش خاصش رو بشنوم. حتی در اوج درد، گربه‌ی زشتِ پوشیده از زخم، داشت برای ذره‌ای محبت و شاید دلسوزی التماس می‌کرد. اون لحظه، با خودم فکر کردم «زشت» زیباترین و دوست‌داشتنی‌ترین موجودیه که تا به حال دیدم. حتی یک بار هم تلاش نکرد من رو گاز بگیره یا زخمی کنه یا از بغلم بره بیرون. «زشت» در تمام این مدت تنها نگاهی لبریز از اعتماد به من دوخته بود.
قبل از این‌که بتونم به خونه برسونمش، «زشت» در آغوش من جون داد. اما برای مدتی طولانی بعد از مرگش، من همون‌جا نشسته بودم، نگهش داشته بودم و با خودم فکر می‌کردم چطور یک گربه‌ی کوچیک خیابونی با رد زخم‌های کهنه و بدن از شکل افتاده تونست نظر من رو در مورد داشتن روحی پاک و عشق حقیقی عوض کنه. «زشت» بیشتر از هزاران کتاب یا سخنرانی به من آموخت، و من به این خاطر همیشه ازش متشکر خواهم بود. زخم‌های کهنه‌ی «زشت» روی بدنش بود و زخم‌های کهنه‌ی من در درونم. حالا زمانش رسیده بود که یاد بگیرم مثل «زشت» حقیقی و ژرف دوست بدارم. خیلی‌ها دوست دارند ثروتمندتر یا موفق‌تر و یا زیباتر بشن. اما من، همیشه سعی می‌کنم «زشت» باشم.
نویسنده: ناشناس
ترجمه: نرگس ش
بن‌مایه: مجموعه‌ی گیاه‌خواری وگ (http://iranveg.ir)

۵
از ۵
۲ مشارکت کننده