​​وب‌سایت شخصی فرتورچین

Forturchin Personal Website

لوگو فرتورچین

سم روی پوست ما!

سم روی پوست ما!

"سَم روی پوست ما" نام فیلم مستندی است که شبکۀ رسمی آلمان، ZDF، در مورد چرم و خز طبیعی تهیه کرده است. این فیلم ۴۳ دقیقه‌ای در یوتیوب در دسترس است. بیشتر صحنه‌های این فیلم آنقدر گویا هستند که نیازی نیست بیننده حتماً زبان فیلم را بفهمد. اگر به سلامتی خود و خانواده‌تان اهمیت می‌دهید یا طرفدار حقوق بشر، حقوق حیوانات یا محیط زیست هستید، حتماً این فیلم را نگاه کنید. این فیلم، صنعت چرم و خز را از چهار جنبۀ مختلف بررسی کرده است:
- سلامتی مصرف کنندگان
- حقوق بشر
- محیط زیست
- حقوق حیوانات
تهیه کنندگان این فیلم ابتدا به منطقۀ هزاریباغ در شهر داکا، پایتخت بنگلادش، سفر کرده‌اند و مراحل تولید چرم را از نزدیک زیر نظر گرفته‌اند (هزاریباغ منطقه‌ای است که بیشترین تولید چرم در بنگلادش را دارد و یکی از آلوده‌ترین نقاط روی زمین است). سپس به مزارع تولید خز در چین رفته‌اند و تا جایی که صاحبان مزارع خز اجازه داده‌اند، مراحل تولید خز واقعی را ثبت کرده‌اند.
۱- تاثیر چرم و خز طبیعی بر روی سلامتی مصرف کنندگان
کشورهای فقیری مثل بنگلادش مهم‌ترین تامین کنندگان چرم برای کارخانه‌جات محصولات چرمی در تمام دنیا و مخصوصاً کشورهای اروپایی هستند، چون به عنوان مثال اگر قرار باشد چرم خام در کشورهای اروپایی تولید شود، قیمت آن به علت بالا بودن حقوق کارگران و رعایت استانداردهای کار بسیار بالا می‌رود. در کشورهای آسیایی مثل هند، بنگلادش، چین و غیره هیچ کنترلی از نظر سمّی بودن مواد مورد استفاده برای آماده‌سازی، دباغی یا رنگ‌آمیزی چرم وجود ندارد. در این کشورها معمولاً برای دباغی، از کروم ۶ استفاده می‌شود که یک مادۀ سمّی است و استفاده از آن در دباغی‌های کشورهای پیشرفتۀ دنیا کاملاً ممنوع است. در این دباغی‌ها حتی اگر هم از کروم ۳ (نوع کم خطر) استفاده شود، کروم ۳ بر اثر بی‌ملاحظگی و عدم آگاهی کارگران، با اکسیژن هوا ترکیب شده، تبدیل به کروم ۶ می‌شود. این ماده برای مصرف‌کنندگان خطرناک است و ممکن است منجر به آلرژی‌های دائم‌العمر یا ناراحتی‌های پوستی شود.
تحقیقات در آلمان نشان می‌دهند که بیشتر محصولات چرمی و حتی کفش‌های کودکان به این مادۀ سمّی آلوده هستند. توجه به این نکته لازم است که برچسب کالا چیزی در مورد محل تولید چرم نمی‌گوید و تنها مشخص می‌کند مرحلۀ نهایی تولید کالا کجا بوده است. قیمت محصول خریداری شده هم هیچ تضمینی برای عدم وجود مواد سمّی در چرم نیست. به این ترتیب، ممکن است کسی گران‌ترین محصول چرمی مثل کیف یا کفش را از معتبرترین تولیدکنندگان در کشوری مثل ایتالیا خریداری کند، ولی چرم آن از بنگلادش بیاید، جایی که برای دباغی و رنگ‌آمیزی چرم از مواد سمّی استفاده می‌شود. تولیدکنندگان بسیار کمی هستند که از چرم‌های گران‌تر که از کشورهای آسیایی نمی‌آیند، استفاده می‌کنند. تمام مواد سمّی که برای پردازش چرم استفاده می‌شوند، در پردازش پوست حیواناتی که برای تولید خز به کار می‌روند نیز کاربرد دارند.
۲- صنعت چرم و خز و محیط زیست
صنعت چرم به محیط زیست آسیب می‌زند. شهرهایی که مقرّ صنعت چرم هستند، خیلی سریع به یک زباله‌دانی تبدیل می‌شوند. فاضلاب دباغی‌ها که شامل مواد سمّی خطرناک (مثل ترکیبات کروم، اسید فرمیک، جیوه و محلول‌های مختلف) و همچنین، چربی فراوان است، به رودخانه‌ها می‌ریزد و محیط زیست را به صورت برگشت‌ناپذیر نابود می‌کند. آب این رودخانه‌ها آنچنان سمّی است که بنا به گفتۀ مردم هزاریباغ، اگر کودکی داخل رودخانه بیفتد، زنده بیرون نمی‌آید. از طرف دیگر، امعاء و احشاء حیوانات کشته شده که قابل خوردن نیستند داخل رودخانه‌ها ریخته می‌شوند و ضربۀ مهلک دیگری بر محیط زیست وارد می‌کنند.
آلودگی هوا بر اثر بخارهایی مثل سولفید هیدروژن یا آمونیاک که در مراحل مختلف مثل جدا کردن موها از پوست استفاده می‌شوند نیز یکی از عوامل تخریب محیط زیست هستند. همچنین، قبل از انتقال چرم نیمه‌پردازش شده به کشورهای دیگر مثل ایتالیا یا چین، چرم باید کنسرو شود. در این مرحله نیز برای جلوگیری از خراب شدن یا کپک زدن چرم، علاوه بر مواد شیمیایی سمّی از آفت‌کش‌ها استفاده می‌شود. مواد سمی مورد استفاده در صنعت خز در چین یا کشورهای آسیایی دیگر نیز همین تاثیر منفی را بر محیط زیست دارند.
۳- صنعت چرم و حقوق بشر
یکی از دو دلیلی که باعث می‌شود چرم تولید شده در کشورهای فقیری مثل بنگلادش تا این حد ارزان‌تر از کشورهای اروپایی باشد، وجود کارگران بسیار ارزان در این کشورهاست. وضعیت کارگران صنعت چرم در بیشتر نقاط دنیا و مخصوصاً کشورهای آسیایی همواره یک نگرانی بزرگ برای سازمان‌ها و فعالان حقوق بشر بوده و هست. در کشورهای فقیری مثل بنگلادش که یکی از مهم‌ترین صادرکنندگان چرم می‌باشد، کارخانه‌جات تولید چرم سود هنگفتی از استثمار کارگران به جیب می‌زنند (البته این استثمار محدود به کارگران صنعت چرم نمی‌شود و صنایع دیگر را نیز در بر می‌گیرد).
در شهرهایی که خریداران چرم و کارخانه‌جات فعال هستند، تمام مردم از بزرگ، کوچک، زن و مرد در این صنعت شاغل هستند. این مردم از زمان خردسالی مرتب و بدون هیچ لباس یا ماسک حفاظتی یا حتی کفش با مواد سمّی برای دباغی و رنگ کردن چرم در تماس هستند، یا در اتاق‌های بدون تهویه مرتب از بخار مواد سمّی استشمام می‌کنند. بیشتر آنها از بیماری‌های چشمی، ریوی، پوستی و انواع سرطان‌ها رنج می‌برند و عمر کوتاهی دارند. آنها بدون هیچ نوع محافظ با ماشین‌های قدیمی و سرویس نشده کار می‌کنند. هر سال تعداد زیادی از کارگران انگشت‌ها یا دست‌های خود را از دست می‌دهند، در حالی که بیمه هم نیستند. حقوقی که صاحبان صنعت چرم به این کارگران پرداخت می‌کند، آن‌قدر ناچیز است که بیشتر آنها در فقر مطلق زندگی می‌کنند. فرزندان این مردم آینده‌ای ندارند. آنها از دورۀ خردسالی باید کار اجباری کنند و میان مواد و بخارهای سمّی امروز را به فردا برسانند.
۴- صنعت چرم و خز و حقوق حیوانات
دلیل دوم ارزان بودن چرم وارداتی از کشورهای آسیایی مثل بنگلادش، ارزان بودن حیوانات کشته شده است. مثلاً بیشتر گاوهای کشته شده برای چرم در کشور بنگلادش از کشور همسایه، هند، به این کشور قاچاق می‌شوند و تنها با قیمت ۶۰ یورو در بازارهای بنگلادش فروخته می‌شوند. چون از نظر هندوها، گاوها حیوانات مقدس هستند و کشتن آنها گناه محسوب می‌شود، گاوها باید به صورت مخفیانه به بنگلادش منتقل شوند. در سال ۱۹۹۹ گزارشی از گاوهایی که باید ۱۰۰۰ کیلومتر را پیاده می‌پیمودند تا به کامیون‌ها برسند تهیه شد و همه را تکان داد. حتی پس از سوار شدن در کامیون‌ها گاوها باید یک مسیر ۲۰۰۰ کیلومتری را بدون هوای کافی، آب، غذا و جای مناسب برای نشستن بگذرانند تا به بنگلادش برسند.
بیشتر این گاوها با دمها و استخوان‌های شکسته، زخم‌ها و جراحت‌های بد به بنگلادش می‌رسند. برای جلو راندن گاوها که مرتب از شدت ضعف ناشی از زخم‌ها و بیماری‌ها، خستگی، گرسنگی و تشنگی از هوش می‌روند یا نمی‌توانند حرکت کنند، آنها را مرتب کتک می‌زنند و به چشم‌های آنها فلفل یا تنباکو می‌مالند تا از شدت درد دوباره راه بروند. بعد از رسیدن به مقصد، بیشتر این حیوانات در خیابان‌ها ذبح می‌شوند، در حالی که قبل از ذبح شدن، شاهد کشته شدن گاوهای دیگر هستند. آنها بدون بی‌حسی یا گیجی و با درد و هوشیاری کامل کشته می‌شوند. داستان زندگی و کشتار حیوانات پرورشی برای خز اگر اسفبارتر از حیواناتی مثل گاوها نباشد بهتر هم نیست. صحنه‌ها گویاتر از هر توضیحی هستند.
Talin Sahakian گیاهخوار و فعال حقوق حیوانات
بن‌مایه: وگن کایند (http://vegankind.ir)

۵
از ۵
۱ مشارکت کننده